MARS PISTILINN
Sannleikurinn er sagna bestur

Komið þið blessuð og sæl,þá er komið að einum pistlinum enn, frá mér,og hann verðu nú í lengsta lagi núna að gefnu tilefni. Það hafa margir haft samband við mig spurst fyrir hversvegna mars pistli mínum hafi verið kippt út fyrirvaralaust að mestu leyti,og verð ég að svara því hér, og gefa skýringu á ástæðunni annað get ég ekki.

Svarið við því er bara það, að hann fór fyrir brjóstið á ýmsum hér ,sem þóttu, að með þessum pistli væri ég að rægja heiður heimamanna sem að málinu komu,en það var alls ekki ætlunin, heldur að vekja athygli á máli sem fólk sumt ræddi sín á milli ,en þorir ekki að koma fram með athugasemdir vegna ótta við viðbrögð einstakra heimamanna.
Jú jú ég var tekin í karphúsið smávægilega vegna þessa pistils ,( þeim svíður sem undir míga, segir gamalt máltæki), og var óskað eftir því við mig, að ég fjarlægði hann,sem ég og gerði,enda má segja að hann hafi verið búinn að vekja þá athygli sem honum var ætlað. Manni finnst einkennilegt að sumir menn skulu vera svo hörundssárir ,að þeir geti ekki þolað neina gagnrýni, eða að það sé sett út á verk þeirra á nokkurn hátt, álíta sig svo fullkomna að allt sem þeir aðhafist og geri ,sé algjörlega fullkomið, að þar sé engu við að bæta.

En að gefnu tilefni þá skal enginn halda það, að hann geti troðið upp í Kúrekann ef hann ætlar sér að segja eitthvað, svo að hann láti ekki í sér heyra , nei nei, ég hef nefnilega engu að tapa,eða er það? Því ég hef ekki verið annað að gera meiripartinn alla mína ævi en að tapa á því sem ég hef tekið mér fyrir hendur,Skagaströnd til framfara en þrátt fyrir það aldrei gefist upp og ætla mér ekki að gera það.

Ég hef fórnað mér fyrir Skagaströnd á ýmsa vegu ,og ekkert haft útúr því nema afbrýðisemi og öfund´(´fórnað mér,þegar ég hef sagt þetta við fólk,þá hafa verið sett upp stór augu.) Öfund, en öfund yfir hverju ,jú yfir því að mér hefur tekist að framkvæma margt sem öðrum hefur ekki hugkvæmst eða ekki haft manndóm i sér að framkvæma ,og þess vegna verið í sviðsljósinu, meir en margur hver annar hér.

Sviðsljós mitt byrjaði árið 1956 er ég setti á fót
Skagastrandarbíó 21 árs gamall,ásamt bræðrum mínum tveimur og vinum, og rak ég þetta bíó ásamt meðeigendum mínum, í sjálfboðavinnu til ársins 1985 ,og ég var einmitt sýningarstjóri öll þessi ár allt til ársina 1985.( Ég vildi svo gjarnan sjá einhvern Skagstrending gera slíkt hið sama í dag.) Við seldum Höfðahreppi vélarnar 85,og hann tók við rekstri þess, en samt starfaði ég sem sýningarstjóri fyrstu árin hjá hreppnum,en það skal tekið fram á þá var ég á launum.

Síðan stofnaði ég fyrstu Nýlenduvöruverslunina í Húnavatnssýslu árið 1961,Nýlenduvöruverslunina Vík, keypti mér t.d. kjötsög og kælitæki,og gat sagað kjötið eftir óskum viðskiptavinarins. Ég lagaði mitt eigið kjötfars,hafði á boðstólnum nýja ávexti, ferska sem aldrei höfðu sést hér á ströndinni ,sneiddi niður álegg að ósk viðskiptavinarins og margt margt fleira sem var nýtt hér og sem yrði of mikið upp að telja , og eins og venjulega sló ég lán til að geta fjármagnað öll kaup, en reksturinn var erfiður ,og gafst ég upp eftir rúmt ár þar sem mig skorti rekstrafé vegna lánastarfsemi sem tíðkaðist hér í miklum mæli á þeim árum., ég hef ávalt byrjað með tvær hendur tómar, og ekki haft úr miklu að moða.

Vorið 1983 opnaði ég síðan Bæinn minn Kántrýbæ. Ég segi því hiklaust, að síðan árið 1956 hef ég gefið Skagaströnd alla mína orku og ekkert sparað til að hefja hana upp til vegsemdar, þótt það hafi litlu skilað í aðra hönd og í eftirtekt sem öðru, fyrr en Kántrýbær kom til sögunnar,og útvarp Kántrýbær.

Öll þessi ár hef ég vanrækt fjölskyldu mína og látið hana setja á hakanum,með hreinlega alla skapaða hluti, spyrjið konuna mína um slíkt.

Ég hef látið heimili mitt mæta afgangi á öllum sviðum, því allan þann pening sem ég hafði með höndum, sem ekki voru miklir, lét ég svo til alla í framkvæmdir mínar ,eða í afborganir á lánum sem ég tók í gríð og erg, til að geta framkvæmt mína drauma,án alls eftirsjá, og hugsaði um það eitt, að gera allt sem ég gæti fyrir Skagaströnd.

Ég ætla því hiklaust að segja að enginn Skagstrendingur fyrr og nú, hefur fórnað sé fyrir Skagaströnd á sama hátt sem ég, þótt ég segi sjálfur frá, enda munu það vera fáir sem eru fúsir til að viðurkenna það, en mér er sama um það,því verkin sýna merkin í gegnum tíðina ,sem saga mín staðfestir víða í ritum, því aldrei hef ég haft neitt uppúr þessu nema sigurinn, af því að hafa getað framkvæmt vilja minn.

Aftur á móti hef ég fengi nóg af öfund eins og fyrr segir sem hefur verið mér æ Þrándur í Götu, þar sem heimamenn hafa ávallt haldið mig, og aðra sem eitthvað reyna í svipuðum stíl, græða heil ósköp á því sem þeir hafa verið að gera. Það er einmitt stórt vandamál hér á Skagaströnd, ef fólk heldur að einhver aðilli sé að græða, þá er öfundsýkin slík, að þeir geta vart sofið vegna öfundar yfir því að nú sé viðkomandi aðili að græða, og geta því ekki unnt neinum slíkrar velgengni.

Slíkur hugsunarháttur er óskiljanlegur,þar sem allir ætti að gleðjast yfir velgengni annarra, því eftir því sem velgengnin gengur betur hjá hverjum og einum,þá er það um leið velgengni okkar allra, því allt sem tekst vel ,er einnig okkar hagur, það eflir ströndina okkar og allt mannlíf á henni.Því vil ég benda Skagstrendingum á,að ef þeir vilja Skagaströnd velgengni í framtíðinni,og sjá hana dafna og vaxa til framfara eins og aðrir staðir hér á landi ,þá láti þeir af gömlum hugsunarhætti og öfund út í náungann, því slíkt er aldrei vísir til velgengni fyrir einn né neinn.

Við eigum ávallt að taka höndum saman við þá sem eitthvað vilja gera staðnum til framdráttar,og líta á það með velþóknun en ekki með öfundaraugum,því ef við ætlum að láta öfundina alltaf ráða og vera þröskuldur allra framfara, þá hjökkum við alltaf í sama farinu,og aldrei gerist neitt,og hver vill það ?

Þegar ég varð fyrir því óláni að bærinn minn brann, sem kannski má kalla lán í óláni, og þegar búið var að greiða mér tryggingarfé fyrir tapinu, þá sögðu margir við mig, að nú skyldi ég leggja þennan pening inn í banka ,og eiga hann handa okkur hjónunum til elli áranna,en ekki að vera að ráðast í nýjan bæ,því það yrði ekkert metið hvort eða væri.

Nei nei og aftur nei, var svar mitt, ég ætla að reisa mér annan bæ,sem ég og gerði með aðstoð landsmanna, og ýmissa annarra sem lögðu þar hönd á plóg af frjálsum vilja, sem ég mun aldrei geta fullþakkað .

Það eru margir sem halda það, að ég eigi Kántrýbæ skuldlausan ,og að rekstur hans skili rekstraraðilum hans stórfé árlega ,og held ég að þar sé hundurinn grafinn hvað varðar stuðning margra heimamanna við hann, en slíkt er allgjör firra, ég skulda stórfé í honum og þarf að standa skil af háum bankagreiðslum mánaðarlega.

Rekstur hans á síðasta ári gekk mjög illa þótt ekki sá farið frekar út í það.

Kántrýhátíðin undanfarin ár hefur, verið mikil hagsbót fyrir bæinn,og gert það að verkum að með henni hefur verið hægt að jafna reksturinn svo, að hann hefur verið viðunandi, þótt hann hafi aldrei skilað hagnaði öll árin síðan hann hóf starfsemi, en hátíðin í fyrra skilaði stóru tapi,því Bærinn (Kántrýbær) gerði innkaup það stór, að ef mikið yrði um fólk að þá væri nóg til,en ekki skapaðist vandræða ástand,en allir vita hver aðsóknin var,og bærinn sat uppi með kjötvörur og annað, sem hann gat ekkert gert við,vörur sem ekki fengust skilað, sem urðu bara ónýtar með tímanum.

Nei það eru margir sem halda að rekstur Kántrýbæjar sé gullnáma,en því fer víðs fjarri,og allir þeir sem halda slíkt geta fengið Bæinn leigðan til reksturs að malað þá sjálfir allt það gull sem þeir hald að hann geri.

Nú er best að ég láta hóli mínu á sjálfum mér og verkum mínum linna að sinni.
Nú getur verið að einhver hugsi með sér sem svo, að ekki vanti mikilmennskuna og gorgeirinn í mig og frekjuna fremur en fyrridaginn og má það vel vera að það sé satt, en ég tel mig líka mega það, og lái mér það hver sem vill.

Ágætu vinir mínir, sem ég á þarna úti vítt og breitt.

Ég þakka ykkur komuna, inn á síðuna mína , þið munið heyra frá mér í Apríl,þá mun ég ræða lítillega Kántrýgarðinn á Skagaströnd sem er eitt af mínum áhugamálum í Kántrýmenningunni hér á landi og þá sérstaklega á Skagaströnd sem er vagga þeirrar menningar.

Gangið á Guðs vegum þangað til.

Kúrekinn.